Në mars të vitit 1978, gjatë vizitës së tij në Grapsh të Dropullit, diktatori komunist Enver Hoxha foli për rolin e grave të zonës, duke lavdëruar kontributin e tyre në shoqërinë komuniste.
Në fjalimin e tij, Hoxha kujtoi gratë dropullite të së kaluarës, të cilat, në mungesë të bashkëshortëve emigrantë, ishin përballur me pronarët e tokave që, sipas tij, shkelnin çdo parim të drejtësisë shoqërore. Ai theksoi se tashmë ato, të bashkuara me “motrat e tyre shqiptare”, po ndërtonin një jetë të re dhe po kontribuonin në krijimin e “moralit të ri komunist”.
Për këtë arsye, Hoxha deklaroi se ndaj tyre duhej “hequr kapela”, duke përdorur një shprehje simbolike për të shprehur respektin.
Fjalimi u mbajt nën një shi të rrëmbyeshëm dhe u prit me duartrokitje nga pjesa më e madhe e audiencës. Megjithatë, sipas rrëfimeve dhe interpretimeve të kohës, disa prej të pranishmëve e shihnin me ironi këtë lavdërim publik.
Sipas këtij rrëfimi historik, pas retorikës propagandistike fshihej një realitet tjetër. Gratë e minoritetit grek në Dropull ishin përballur jo vetëm me konfliktet sociale të së kaluarës, por edhe me presionin e regjimit komunist.
Ato kundërshtonin politikat që prekën identitetin dhe të drejtat kombëtare të minoritetit grek dhe, në disa raste, u vunë në krye të përpjekjeve për mbrojtjen e këtyre të drejtave.
Kështu, fjalët e lavdërimit të Enver Hoxhës për gratë e Dropullit, sipas autorit të këtij rrëfimi, shihen si pjesë e propagandës së regjimit, në kontrast me përndjekjen dhe presionin që ushtronte diktatura ndaj atyre që kundërshtonin politikat e saj.
