Kupa e Botës 2026
Nga David Hytner, në stadiumin e Miamit
Mesazhi i Thomas Tuchel ishte i qartë: kishte ardhur koha që Anglia të shkëlqente në fazën vendimtare të Kupës së Botës. Futbollistët duhej të hiqnin “frenën e dorës”, të luanin pa frikë dhe të mos largoheshin nga fusha me pendesa ndaj një Norvegjie që shumica në Angli prisnin ta mposhtnin. Ishte arrogancë angleze apo thjesht realizëm i ftohtë?
Për fatin e Tuchelit, ai kishte në skuadër Jude Bellingham, i cili e mori këtë mesazh fjalë për fjalë. Mesfushori kishte shkëlqyer edhe më parë në këtë turne, por në këtë ndeshje arriti një nivel tjetër pikërisht kur kishte më shumë rëndësi.
Anglia rrezikoi të dilte jashtë garës në fund të një pjese të parë të ngadaltë, kur Norvegjia kaloi në avantazh falë një krosimi-goditje të Andreas Schjelderup, që kishte më shumë pamjen e një krosimi sesa të një gjuajtjeje. Megjithatë, topi përfundoi në rrjetë.
Pastaj hyri në skenë Bellingham, i cili realizoi një gol të shkëlqyer për të barazuar rezultatin.
Norvegjia ishte skuadra më e mirë gjatë pjesës së dytë të kohës së rregullt dhe Anglia vuajti shumë. Loja e anglezëve nuk ishte në nivelin e duhur dhe dukej se rrugëtimi i tyre mund të përfundonte aty.
Por Bellingham siguroi që kjo të mos ndodhte. Në fillim të kohës shtesë ai shfrytëzoi një ndryshim tjetër të ritmit të lojës dhe kaloi Anglinë në avantazh. Ishte një gol tipik sulmuesi, i pashmangshëm sapo portieri norvegjez Ørjan Håskjold Nyland nuk arriti të kontrollonte një goditje të zëvendësuesit Morgan Rogers.
Gabimi i Nyland rezultoi fatal dhe Bellingham arriti në gjashtë gola në turne, duke hyrë në garën për Këpucën e Artë. Ai është gjithashtu një nga favoritët për çmimin e lojtarit më të mirë të turneut. Mbi të gjitha, ai e udhëhoqi Anglinë drejt gjysmëfinales.
Kjo ishte larg paraqitjes së bashkuar dhe dominuese që Tuchel kishte shpresuar të shihte. Por ndoshta, siç ai e kishte menduar prej kohësh, kjo Kupë Bote është ajo e momenteve vendimtare. Dhe Bellingham ka qenë protagonisti kryesor i tyre.
Norvegjia, në çerekfinalen e saj të parë në histori në Kupën e Botës, dha një paraqitje shumë të mirë dhe nuk pranoi kurrë se eliminimi ishte i pashmangshëm. Edhe pas golit të dytë të Bellingham, pati raste për të barazuar. Antonio Nusa pa goditjen e tij të bllokohej nga Marc Guéhi, ndërsa Oscar Bobb gjuajti mbi traversë nga një pozicion shumë i favorshëm.
Anglia arriti të neutralizonte kërcënimin e Erling Haaland, i cili u zëvendësua pas pjesës së parë të kohës shtesë. Kur gjithçka përfundoi, mund të thuhej me humor se: Edvard Munch, Henrik Ibsen, Ole Gunnar Solskjær… djemtë tuaj nuk pësuan një humbje të rëndë. Megjithatë, ishte Anglia ajo që gjeti mënyrën për të fituar.
Temperatura në momentin e fillimit të ndeshjes ishte 33 gradë Celsius, ndërsa lagështia e ajrit arrinte në 65%. Kushtet mbetën pothuajse të pandryshuara gjatë gjithë ndeshjes. Djersa rridhte edhe nga tifozët që rrinin ulur në tribunë.
Ishte një provë e vërtetë fizike për lojtarët dhe sfida e parë e tillë për Anglinë në këtë turne. Deri atëherë, anglezët kishin luajtur në stadiume të mbuluara me klimë të kontrolluar ose në temperatura shumë më të ulëta. Ata ishin përgatitur për këtë, veçanërisht gjatë kampit stërvitor në Florida, por gjithsesi kjo ishte një sfidë e panjohur.
Për pjesën më të madhe të pjesës së parë, Anglia sulmoi pa sukses një Norvegji të vendosur mirë në mbrojtje. Ritmi ishte i ulët, pjesërisht për shkak të vapës.
Gjithçka ndryshoi në minutën e 33-të, kur John Stones vonoi një pasim prapa drejt Jordan Pickford, ndërsa Erling Haaland ishte pranë për të përfituar. Pickford e zgjidhi situatën dhe Anglia shpëtoi nga një gabim i madh.
Norvegjia mori zemër. Haaland goditi me kokë drejt portës, por Pickford priti. Më pas Patrick Berg ia mori topin Harry Kane, i cili kërkoi faull, por arbitri nuk e pa të tillë.
Topi shkoi në të majtë te Schjelderup dhe aty fati buzëqeshi për norvegjezët. Ajo që dukej si një krosim drejt Haaland përfundoi në cepin e sipërm të largët të portës. Pickford mund të kishte bërë më mirë.
Norvegjia vazhdoi të sulmonte. Alexander Sørloth gjuajti mbi portë, Martin Ødegaard detyroi Pickford të bënte një tjetër pritje, ndërsa në një kundërsulm tjetër Stones bëri një ndërhyrje vendimtare për të ndalur Sørloth, i cili kishte Haaland të lirë në qendër.
Megjithatë, vrulli i Norvegjisë u ndërpre nga Bellingham. Ai shpërtheu me një vrapim të fuqishëm pas një pasimi horizontal të Anthony Gordon, depërtoi mes mbrojtësve, kaloi Torbjørn Heggem dhe shënoi me një goditje të ulët që Nyland nuk mund ta ndalte.
Para këtij aksioni pati diskutime nëse topi kishte prekur një kabllo të varur mbi fushë përpara se Elliot Anderson t’ia pasonte Gordonit. FIFA publikoi më vonë një deklaratë duke sqaruar se topi nuk kishte pasur asnjë kontakt me kabllon, duke i shtuar edhe më shumë çuditë e kësaj ndeshjeje.
Anglia mund ta kishte mbyllur pjesën e parë në epërsi kur Bellingham nxori Harry Kane përballë portës. Sulmuesi shënoi me një parabolë elegante, por goli u anulua për pozicion jashtë loje.
Në pjesën e dytë, Tuchel ndërhyri fuqishëm me zëvendësime. Bukayo Saka hyri në vend të Noni Madueke, ndërsa Eberechi Eze zëvendësoi Declan Rice, i cili kishte qenë i sëmurë para ndeshjes. Eze luajti në rolin e numrit 10, ndërsa Bellingham u tërhoq pranë Elliot Anderson, i cili zhvilloi një ndeshje të shkëlqyer, por me liri për të avancuar vazhdimisht në sulm.
